Ogólnopolska Sieć Wolontariatu Onkologicznego – jak dołączyć i komu pomoże

Diagnoza onkologiczna to jeden z najtrudniejszych momentów w życiu — i tej trudności nie da się sprowadzić wyłącznie do procedur medycznych. Pacjent, który dopiero co usłyszał rozpoznanie, zwykle nie rozumie żargonu lekarza, nie wie, gdzie iść dalej, nie ma siły, by samodzielnie poukładać swój nowy harmonogram życia. W polskim systemie ochrony zdrowia ten obszar — towarzyszenie człowiekowi, a nie tylko leczenie choroby — pozostawał przez lata systemową luką. Ogólnopolska Sieć Wolontariatu Onkologicznego, którą 19 marca 2026 r. uruchomiło Stowarzyszenie Ruch Onkologiczny PARS, jest pierwszą próbą wypełnienia tej luki w skali ogólnopolskiej.

W tym przewodniku tłumaczymy, czym dokładnie jest Sieć, kogo wspiera, jak działa Akademia Wolontariatu Onkologicznego oraz w jaki sposób można dołączyć do projektu — zarówno jako wolontariusz, jak i pacjent szukający pomocy. Podajemy też konkretne dane epidemiologiczne, ramy prawne wolontariatu oraz adresy kontaktowe.

Stan informacji i metodologia

Materiał opisuje stan projektu i dane epidemiologiczne aktualne na maj 2026 r. Bazuje na: oficjalnych materiałach Stowarzyszenia Ruch Onkologiczny PARS (KRS 0000346788) udostępnionych podczas konferencji inauguracyjnej 19 marca 2026 r. w Narodowym Instytucie Onkologii w Warszawie, biuletynie „Nowotwory złośliwe w Polsce” opracowanym przez Krajowy Rejestr Nowotworów na podstawie danych za 2023 r. (publikacja styczeń 2026), publikacjach patronów projektu (Fundacja Alivia, portal Zwrotnik Raka), informacjach Medycyny Praktycznej oraz Prawo.pl. Ramy prawne wolontariatu opierają się na ustawie z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz.U. 2025 poz. 1338). Tekst ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie zastępuje porady medycznej ani prawnej.

Najważniejsze fakty w 7 punktach

• Ogólnopolska Sieć Wolontariatu Onkologicznego to projekt Stowarzyszenia Ruch Onkologiczny PARS (KRS 0000346788), uruchomiony oficjalnie 19 marca 2026 r. w Centrum Edukacyjno-Konferencyjnym Narodowego Instytutu Onkologii w Warszawie.
• Hasło naboru wolontariuszy: „Masz doświadczenie. Masz znaczenie”. Mile widziane są zwłaszcza osoby, które same przeszły chorobę nowotworową lub towarzyszyły bliskim w leczeniu.
• Plan rekrutacji: 150–300 nowych wolontariuszy rocznie przez 3 lata. Pierwsze szkolenie online ruszyło 8 kwietnia 2026 r.
• Sieć wspiera pacjentów onkologicznych emocjonalnie, organizacyjnie i informacyjnie — głównie w miejscu zamieszkania chorego, ale też zdalnie.
• Skala potrzeb: według Krajowego Rejestru Nowotworów ok. 1,17 mln Polaków żyje z chorobą nowotworową, a w 2023 r. odnotowano blisko 193 tys. nowych zachorowań i 99,7 tys. zgonów z powodu nowotworów.
• Akademia Wolontariatu Onkologicznego to cykl szkoleń online dla kandydatów: organizacja onkologii, prawa pacjenta, podstawy wsparcia emocjonalnego, praktyka pracy z chorym.
• Zgłoszenia (zarówno wolontariuszy, jak i pacjentów) odbywają się przez platformę wolontariatonkologiczny.org.pl; działa też infolinia 22 105 55 30 (pon.–pt. 17:00–19:00).

Dlaczego powstała Ogólnopolska Sieć Wolontariatu Onkologicznego

Polska onkologia w 2026 r. jest sprawniejsza technologicznie niż dekadę temu — działa Karta Diagnostyki i Leczenia Onkologicznego (DiLO), koordynatorzy onkologiczni mają swoje miejsce w szpitalach, a Krajowa Sieć Onkologiczna stopniowo standaryzuje ścieżkę pacjenta. Mimo to, jak podkreślają autorzy projektu, system koncentruje się głównie na leczeniu, a pacjent po wyjściu z gabinetu lekarza wciąż czuje się zostawiony sam sobie. Po stronie pacjenta brakuje ogniwa, które łączyłoby procedury medyczne z codziennym funkcjonowaniem człowieka — i tę przestrzeń ma wypełnić Sieć.

Skala problemu jest mierzalna. Według biuletynu „Nowotwory złośliwe w Polsce” opracowanego przez Krajowy Rejestr Nowotworów w 2023 r. do rejestru wpłynęło niemal 193 tys. nowych zachorowań na nowotwory złośliwe oraz ponad 99,7 tys. zgonów z ich powodu. Nowotwory pozostają drugą przyczyną zgonów w Polsce — odpowiadają za 26% zgonów mężczyzn i 23% zgonów kobiet. Łącznie z chorobą nowotworową żyje obecnie około 1,17 mln Polaków, co oznacza, że problem dotyka — wprost lub pośrednio — kilku milionów rodzin.

Dla porównania skali: w 2024 r. portal Stowarzyszenia PARS odwiedziło ponad 300 tys. osób, a większość z nich szukała nie tyle czystej informacji medycznej, co kontaktu z drugim człowiekiem, który pomoże odnaleźć się w gąszczu procedur. To właśnie obserwacja tych potrzeb popchnęła zarząd Stowarzyszenia — z prezeską Elżbietą Kozik na czele — do uruchomienia projektu Sieci, której budowa trwała blisko dwa lata.

Wolontariat onkologiczny wpisuje się w szerszy nurt zewnętrznego wsparcia dla medycyny i placówek ochrony zdrowia, obok darowizn rzeczowych, finansowych i partnerstw biznesowych ze szpitalami. Różnica polega na tym, że tu kapitałem nie są pieniądze, a czas i obecność człowieka.

Czym dokładnie jest Sieć Wolontariatu Onkologicznego

Sieć to społeczność przeszkolonych wolontariuszy współpracująca ze szpitalami, koordynatorami onkologicznymi i innymi organizacjami pacjenckimi w całej Polsce. Łączy trzy elementy:

• Platformę internetową (wolontariatonkologiczny.org.pl) — z osobnymi strefami dla wolontariuszy i pacjentów, pozwalającą zgłosić chęć pomocy lub potrzebę wsparcia.
• Akademię Wolontariatu Onkologicznego — system szkoleń online dla osób, które chcą zostać wolontariuszami.
• Sieć koordynatorów — dopasowujących wolontariuszy do pacjentów na podstawie miejsca zamieszkania, dostępności i potrzeb.

Projekt został zaplanowany na trzy lata, z roczną rekrutacją 150–300 wolontariuszy. Patronami inicjatywy są m.in. Fundacja Alivia oraz portal onkologiczny Zwrotnik Raka. Konferencja inauguracyjna 19 marca 2026 r. w Centrum Edukacyjno-Konferencyjnym Narodowego Instytutu Onkologii w Warszawie była miejscem oficjalnego startu projektu i zaprezentowania platformy internetowej.

Cztery formy wsparcia wolontariusza onkologicznego

Wolontariusze Sieci towarzyszą pacjentom na różnych etapach choroby — od momentu diagnozy, przez leczenie, aż po powrót do codziennego funkcjonowania. Forma kontaktu jest dobierana indywidualnie i może być osobista (w miejscu zamieszkania pacjenta, w szpitalu, podczas wizyt) lub zdalna (telefon, wideo).

W praktyce wsparcie wolontariusza dzieli się na cztery uzupełniające się obszary:

Forma wsparcia	Co to oznacza w praktyce
Wsparcie emocjonalne	Aktywne słuchanie, obecność, rozmowa po wizycie u lekarza, kontakt w trudnych dniach terapii. Czasami sama obecność drugiej osoby wystarcza, by lęk się zmniejszył.
Towarzyszenie w chorobie	Bezpośrednia obecność na konsultacjach, w trakcie chemioterapii, podczas pobytu w szpitalu lub kontakt zdalny z osobą mieszkającą daleko od dużego ośrodka.
Pomoc organizacyjna	Wyjaśnianie ścieżki Karty DiLO, pomoc w umawianiu wizyt, kompletowaniu dokumentów, kontakcie z koordynatorem onkologicznym w szpitalu.
Pomoc w codzienności	Zakupy spożywcze, odbiór leków z apteki, pomoc z dokumentami i korespondencją, wsparcie bliskich opiekujących się chorym.

Co istotne, wolontariat onkologiczny nie pełni roli kwasi-medycznej. Wolontariusz nie udziela porad zdrowotnych, nie podaje leków, nie interpretuje wyników badań. Jego zadaniem jest uzupełnienie opieki profesjonalnej — nigdy jej zastąpienie. Te zasady są tożsame z ogólnymi regułami organizacji wolontariatu w polskich szpitalach, w którym granice pomocy są jasno opisane w porozumieniu wolontariackim.

Akademia Wolontariatu Onkologicznego — jak wygląda szkolenie

Każdy kandydat na wolontariusza przechodzi obowiązkowe szkolenie w Akademii Wolontariatu Onkologicznego — cyklu modułów online prowadzonym przez specjalistów. Akademia nie jest opcjonalnym dodatkiem; bez jej ukończenia nie da się zostać aktywnym wolontariuszem Sieci.

Cały kurs zajmuje średnio 8–12 godzin nauki własnej, rozłożonych na 2–4 tygodnie. Po każdym module kandydat rozwiązuje krótki test sprawdzający. Pierwsze szkolenie online startowało 8 kwietnia 2026 r., a kolejne cykle są planowane regularnie przez cały trzyletni okres trwania projektu.

Moduł	Zakres tematyczny	Kto prowadzi
1. Organizacja onkologii w Polsce	Ścieżka pacjenta, Karta DiLO, rola koordynatora onkologicznego, Narodowy Instytut Onkologii, Krajowy Rejestr Nowotworów.	Lekarze onkolodzy i koordynatorzy
2. Prawa pacjenta i wsparcie prawne	Ustawa o prawach pacjenta, prawo do informacji o stanie zdrowia, świadczenia z ZUS, mechanizm 1,5% podatku.	Prawnicy i rzecznicy praw pacjenta
3. Wsparcie psychologiczne	Reakcje na diagnozę, wsparcie bliskich, granice obecności, sygnały, kiedy kierować pacjenta do psychoonkologa.	Psychoonkolodzy i psychoterapeuci
4. Praktyka wolontariusza	Pierwsza rozmowa z pacjentem, ustalanie harmonogramu, dokumentowanie, superwizja, granice pomocy.	Koordynatorzy Sieci PARS

Po ukończeniu Akademii kandydat podpisuje porozumienie wolontariackie — dokument wymagany przez ustawę z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz.U. 2025 poz. 1338). Określa on zakres działań, czas trwania współpracy, zasady poufności (RODO) oraz ubezpieczenie wolontariusza.

Jak zostać wolontariuszem onkologicznym — pięć kroków

Cała ścieżka rekrutacji do Sieci jest jasna i powtarzalna. Składa się z pięciu etapów, od pierwszego zgłoszenia online aż po realne wsparcie pacjenta.

1. Rejestracja online — wejdź na wolontariatonkologiczny.org.pl/wolontariusz i wypełnij formularz zgłoszeniowy. Podajesz w nim podstawowe dane kontaktowe, miejsce zamieszkania oraz krótki opis motywacji. Cały proces zajmuje 5–10 minut.
2. Szkolenie online w Akademii — po zarejestrowaniu otrzymujesz dostęp do platformy szkoleniowej. Czterech modułów Akademii nie da się przeskoczyć; każdy kończy się testem.
3. Podpisanie porozumienia wolontariackiego — formalizacja współpracy. Porozumienie precyzuje zakres działań, ubezpieczenie, zasady poufności i tryb rozwiązania umowy.
4. Dopasowanie do pacjenta — koordynatorzy Sieci dobierają wolontariusza i pacjenta na podstawie miejsca zamieszkania, dostępności i rodzaju potrzebnej pomocy.
5. Stałe wsparcie — właściwa praca wolontariusza. Forma kontaktu i częstotliwość są ustalane wspólnie z pacjentem. Sieć zapewnia stałe wsparcie koordynatorów oraz spotkania superwizyjne, by uniknąć wypalenia.

Co ważne, wolontariusz nigdy nie jest pozostawiony sam. Każdy ma przypisanego koordynatora, do którego może się zwrócić z każdym pytaniem lub problemem.

Jak zgłosić potrzebę wsparcia — informacje dla pacjentów

Jeśli sam zmagasz się z chorobą nowotworową lub opiekujesz się bliską osobą i potrzebujesz pomocy wolontariusza, masz dwie ścieżki kontaktu:

• Formularz pomocy online na stronie wolontariatonkologiczny.org.pl — opisujesz tam swoją sytuację, miejsce zamieszkania i rodzaj wsparcia, jakiego potrzebujesz. Koordynator skontaktuje się z tobą w najbliższych dniach roboczych i zaproponuje wolontariusza.
• Infolinia 22 105 55 30 — czynna od poniedziałku do piątku w godzinach 17:00–19:00. Możesz tam zadać pytania, opowiedzieć o swojej sytuacji i otrzymać wsparcie informacyjne.

Z usług Sieci może skorzystać każdy pacjent onkologiczny i jego najbliżsi, niezależnie od etapu choroby — od momentu diagnozy, przez aktywne leczenie, aż po okres rekonwalescencji. Pomoc jest bezpłatna.

Pamiętaj jednak, że wolontariusz onkologiczny nie zastępuje opieki medycznej. W nagłych przypadkach pogorszenia stanu zdrowia zawsze należy zadzwonić pod numer alarmowy 112 lub 999. W kryzysie psychicznym warto pamiętać o ogólnopolskiej Telefonicznej Pierwszej Pomocy Psychologicznej (116 123, czynnej całodobowo).

Granice wolontariatu onkologicznego — czego wolontariusz nie robi

Świadomość granic pomocy chroni zarówno pacjenta, jak i samego wolontariusza. Sieć PARS jasno precyzuje, co leży poza zakresem działań wolontariusza:

• Nie podaje leków — także tych dostępnych bez recepty, jeśli nie ma wyraźnej instrukcji lekarza.
• Nie udziela porad medycznych ani nie interpretuje wyników badań. Od tego są lekarze i koordynatorzy onkologiczni.
• Nie zastępuje psychoonkologa ani psychoterapeuty — w razie poważniejszych trudności emocjonalnych pacjenta wolontariusz kieruje go do specjalisty.
• Nie wykonuje czynności pielęgniarskich (np. zmiany opatrunków, iniekcji) ani rehabilitacyjnych.
• Nie ma dostępu do dokumentacji medycznej pacjenta bez jego wyraźnej zgody i poza zakresem porozumienia.
• Nie zaciąga zobowiązań finansowych w imieniu pacjenta ani nie prowadzi jego spraw majątkowych.

Te zasady są zbieżne z ogólnymi standardami bezpieczeństwa pacjenta obowiązującymi w polskim systemie ochrony zdrowia — utrzymanie jasnego rozgraniczenia między opieką profesjonalną a wsparciem nieprofesjonalnym jest jednym z warunków bezpiecznego leczenia onkologicznego.

Współpraca Sieci ze szpitalami i organizacjami pacjenckimi

Sieć Wolontariatu Onkologicznego nie działa w izolacji. Jej formuła zakłada ścisłą współpracę z trzema typami partnerów: szpitalami onkologicznymi (przez koordynatorów onkologicznych), istniejącymi organizacjami pacjenckimi (Alivia, Zwrotnik Raka i inne) oraz instytucjami publicznymi (Narodowy Instytut Onkologii, Krajowy Rejestr Nowotworów).

To podejście wpisuje się w nurt partnerstwa publiczno-społecznego, w którym organizacje pozarządowe nie zastępują placówek publicznych, ale uzupełniają je o kompetencje i działania, których system państwowy nie jest w stanie sam efektywnie świadczyć. Dla szpitala onkologicznego sieć wolontariuszy oznacza dodatkowy zasób — przeszkolonych, sprawdzonych i ubezpieczonych ludzi, którzy mogą wesprzeć pacjentów tam, gdzie kończy się czas personelu medycznego.

Z perspektywy organizacji pacjenckich Sieć rozwiązuje też problem skali: zamiast aby każda fundacja budowała własny program wolontariatu od zera, mogą one korzystać z jednolitej infrastruktury PARS, zachowując własną tożsamość i specjalizację (np. konkretny typ nowotworu, grupa wiekowa, region).

Specyfika wsparcia starszych pacjentów onkologicznych

Onkologia w Polsce coraz mocniej zmienia się w „onkologię geriatryczną” — większość zachorowań i zgonów dotyczy osób w wieku 60+. Według danych KRN i GUS, struktura demograficzna kraju wpływa na pulę pacjentów: w 2024 r. osoby w wieku 60 lat i więcej stanowiły 26,6% populacji, czyli ok. 10 mln Polaków, a wskaźnik zachorowań na nowotwory rośnie wykładniczo z wiekiem.

To oznacza, że duża część pacjentów Sieci to seniorzy — często mieszkający samotnie, z ograniczoną mobilnością, czasem już po przejściu innej choroby przewlekłej. Tutaj rola wolontariusza wykracza poza onkologię: dotyczy też podstawowej opieki nad osobą starszą w trakcie leczenia. Bardziej szczegółowe wskazówki dotyczące opieki nad starszym pacjentem w szpitalu mogą być pomocne wolontariuszom przygotowującym się do pracy w tej grupie wiekowej.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy wolontariat onkologiczny w ramach Sieci PARS jest płatny?

Nie. Wolontariat z definicji jest świadczeniem nieodpłatnym (art. 2 pkt 3 ustawy o działalności pożytku publicznego). Wolontariusz może natomiast otrzymywać zwrot udokumentowanych kosztów (np. przejazdów na spotkania z pacjentem), jeśli takie zwroty przewiduje porozumienie wolontariackie.

Czy muszę mieć wykształcenie medyczne, żeby zostać wolontariuszem?

Nie. Wykształcenie medyczne nie jest wymagane — Akademia Wolontariatu Onkologicznego daje całość podstawowej wiedzy potrzebnej do pracy z pacjentem onkologicznym. Mile widziana jest empatia, gotowość do nauki i — opcjonalnie — własne doświadczenie choroby (swoje lub bliskiej osoby).

Ile czasu tygodniowo trzeba poświęcić na wolontariat?

Sieć stawia na elastyczność. Typowo wystarczy kilka godzin tygodniowo — wolontariusz ustala harmonogram wspólnie z pacjentem. Można wspierać jedną osobę lub kilka, w zależności od dostępności i woli wolontariusza.

Czy wolontariusz musi mieszkać w tym samym mieście co pacjent?

Nie zawsze. Część wsparcia (emocjonalne, informacyjne, organizacyjne) jest w pełni realizowalna zdalnie — telefonicznie lub wideo. Dopasowanie wolontariusza do pacjenta przez koordynatorów uwzględnia preferencje obu stron co do formy kontaktu.

Czy mogę zostać wolontariuszem, jeśli sam przeszedłem chorobę nowotworową?

Tak, i jest to wręcz mile widziane. Hasło naboru „Masz doświadczenie. Masz znaczenie” podkreśla, że osobiste doświadczenie choroby (przebytej lub doświadczanej w rodzinie) jest cennym zasobem w pracy z pacjentem. Decyzja, kiedy ktoś jest gotów psychicznie, by wspierać innych, należy jednak do samego kandydata.

Czy wolontariusz jest ubezpieczony?

Tak. Stowarzyszenie PARS jako korzystający z wolontariatu zapewnia ubezpieczenie wolontariusza zgodnie z wymogami ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Szczegóły ubezpieczenia są opisane w porozumieniu wolontariackim, które kandydat podpisuje przed rozpoczęciem aktywności.

Czy z pomocy Sieci może skorzystać każdy pacjent onkologiczny?

Tak. Sieć jest projektem ogólnopolskim, dostępnym niezależnie od miejsca zamieszkania i etapu choroby. Pomoc jest bezpłatna, zarówno dla pacjenta, jak i jego bliskich. Zgłoszenie zaczyna się od wypełnienia formularza online lub kontaktu telefonicznego z infolinią Sieci.

Co odróżnia Sieć od istniejących wcześniej fundacji onkologicznych?

Sieć nie konkuruje z istniejącymi organizacjami — łączy je. Fundacja Alivia, portal Zwrotnik Raka i inne organizacje pacjenckie są patronami projektu. Sieć dostarcza im jednolitą, ogólnopolską infrastrukturę szkolenia i koordynacji wolontariuszy, z której każda organizacja może korzystać zachowując własną tożsamość i specjalizację.

Wolontariat onkologiczny — nadzieja w skali kraju

Ogólnopolska Sieć Wolontariatu Onkologicznego jest jedną z najambitniejszych inicjatyw społecznych w polskiej ochronie zdrowia ostatnich lat. Po raz pierwszy w skali całego kraju powstaje skoordynowany, oparty na profesjonalnym szkoleniu system, który łączy ponad milion pacjentów onkologicznych z osobami gotowymi towarzyszyć im w chorobie. Plan rekrutacji 150–300 wolontariuszy rocznie przez 3 lata, czyli docelowo nawet 900 osób, w starcie projektu wydaje się ambitny, ale w skali potrzeb to wciąż dopiero pierwsza odpowiedź.

Dla pacjentów Sieć oznacza, że nie są już sami w swojej drodze przez system. Dla wolontariuszy — możliwość realnej, mierzalnej pomocy drugiemu człowiekowi w jednym z najtrudniejszych okresów jego życia. Dla całego systemu ochrony zdrowia — sygnał, że społeczeństwo obywatelskie potrafi wypełniać luki, których państwo samo nie domyka.

Cytując słowa Magdaleny Knefel ze Stowarzyszenia PARS, której wystąpienie na konferencji inauguracyjnej szeroko cytowała m.in. abczdrowie.pl: celem jest zapewnienie pacjentom onkologicznym lokalnego, bezpiecznego i rzetelnego wsparcia informacyjnego, emocjonalnego i organizacyjnego, niezależnie od miejsca zamieszkania. Sieć Wolontariatu Onkologicznego to próba odpowiedzi na ten cel — i każdy może zostać jej częścią.

Źródła i podstawy informacji

• Stowarzyszenie Ruch Onkologiczny PARS (KRS 0000346788) — oficjalne materiały projektu Ogólnopolskiej Sieci Wolontariatu Onkologicznego, ruchonkologiczny.org.pl, marzec 2026.
• Stowarzyszenie Ruch Onkologiczny PARS — portal projektu: wolontariatonkologiczny.org.pl, 2026 r.
• Krajowy Rejestr Nowotworów (Narodowy Instytut Onkologii — Państwowy Instytut Badawczy w Warszawie), biuletyn „Nowotwory złośliwe w Polsce” — dane za 2023 r., publikacja styczeń 2026 r. Autorzy: J.A. Didkowska, U. Wojciechowska, M. Irzyk i in.
• Fundacja Alivia — Onkofundacja, materiał „Alivia patronem Ogólnopolskiej Sieci Wolontariatu Onkologicznego”, marzec 2026 r.
• Portal Zwrotnik Raka — relacja z inauguracji projektu Sieci Wolontariatu Onkologicznego, marzec 2026 r.
• Medycyna Praktyczna dla lekarzy — komunikat „Nabór do Ogólnopolskiej Sieci Wolontariatu Onkologicznego”, marzec 2026 r.
• Prawo.pl — artykuł „Wolontariusze pomogą chorym i wypełnią lukę w systemie”, luty 2026 r.
• Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz.U. 2025 poz. 1338) — w szczególności rozdział o wolontariacie.
• Główny Urząd Statystyczny — Sytuacja demograficzna Polski do 2024 r., dane o strukturze wiekowej populacji.
• OECD — „Krajowe profile dotyczące nowotworów: Polska 2025”, Wykres 5: chorobowość 5-letnia po zdiagnozowaniu choroby nowotworowej w Polsce.

---

Stan informacji: maj 2026 r. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny. Nie stanowi porady medycznej w rozumieniu ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, ani porady prawnej w rozumieniu ustawy o radcach prawnych. W sprawach indywidualnych dotyczących stanu zdrowia skonsultuj się z lekarzem prowadzącym lub koordynatorem onkologicznym. W przypadku poszukiwania wsparcia wolontariackiego zgłoś się bezpośrednio do Stowarzyszenia Ruch Onkologiczny PARS przez portal wolontariatonkologiczny.org.pl lub infolinię 22 105 55 30. Redakcja Wsparcie dla Szpitala.